40 ~ Άρις Αντάνης: Θαύματα
Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»
Κι άλλη μια φορά με είδες καθισμένο,
στη βάση μιας μαρμάρινης κολόνας ,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό της,
πέρα εκεί στα αρχαία ερείπια της Τροιζήνας.
«Τι κάνεις εδώ πέρα μοναχός;» με ξαναρώτησες.
«Αυτή η κολόνα μου μιλάει», σου απάντησα
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια κολόνα;»
«Αυτό μόνο εμένα αφορά και την κολόνα.»
Κι άλλοτε με ξανάβρες σ’ άβολο στασίδι
καθισμένο, με την πλάτη ακουμπισμένη
σ’ ένα τοίχο νοτερό, κάτω από μιαν εικόνα,
εκεί στης Παναγίτσας το λευκό ξωκλήσι.
«Τι κάνεις εδώ μέσα μοναχός;» απόρησες .
«Αυτή η εικόνα μου μιλάει.» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια εικόνα;»
«Αυτό εμένα μόνο αφορά και την εικόνα».
Σε κανένα δεν φανέρωσα ποτέ μου
τι μου ψέλλιζαν στο αφτί εκείνες τις φορές ,
το πεύκο, η αρχαία κολόνα κι η εικόνα,
μα από σένανε δεν θέλω άλλο να το κρύψω:
Τ ί π ο τ α ! Μου ξαναδώσανε όμως πίσω
όλη την ενέργεια, που ολόκληρο καιρό
μου είχαν αντλήσει, όσοι μου έλεγαν
μ’ επιμονή, πως θαύματα δεν γίνονται.[]
Άρις Αντάνης
Διάταξέ με
Εκδόσεις: Μπουλντούμη, 2002
![Image and video hosting by TinyPic](http://i43.tinypic.com/a2rtbk.jpg)
Το εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Ασκέλι
(η φωτογραφία είναι από το βιβλίο)
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»
Κι άλλη μια φορά με είδες καθισμένο,
στη βάση μιας μαρμάρινης κολόνας ,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό της,
πέρα εκεί στα αρχαία ερείπια της Τροιζήνας.
«Τι κάνεις εδώ πέρα μοναχός;» με ξαναρώτησες.
«Αυτή η κολόνα μου μιλάει», σου απάντησα
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια κολόνα;»
«Αυτό μόνο εμένα αφορά και την κολόνα.»
Κι άλλοτε με ξανάβρες σ’ άβολο στασίδι
καθισμένο, με την πλάτη ακουμπισμένη
σ’ ένα τοίχο νοτερό, κάτω από μιαν εικόνα,
εκεί στης Παναγίτσας το λευκό ξωκλήσι.
«Τι κάνεις εδώ μέσα μοναχός;» απόρησες .
«Αυτή η εικόνα μου μιλάει.» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια εικόνα;»
«Αυτό εμένα μόνο αφορά και την εικόνα».
Σε κανένα δεν φανέρωσα ποτέ μου
τι μου ψέλλιζαν στο αφτί εκείνες τις φορές ,
το πεύκο, η αρχαία κολόνα κι η εικόνα,
μα από σένανε δεν θέλω άλλο να το κρύψω:
Τ ί π ο τ α ! Μου ξαναδώσανε όμως πίσω
όλη την ενέργεια, που ολόκληρο καιρό
μου είχαν αντλήσει, όσοι μου έλεγαν
μ’ επιμονή, πως θαύματα δεν γίνονται.[]
Άρις Αντάνης
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVKBq1HeiSSXHURJlDtEib_rWmzrw4eO5qWlSv6LZokuuUEnr7cTyUpcEqZQZtSHs-pthhyfIEepgjwgDRBiM2m5Qh8w72K1y5GiJ7H_QtfIMMpxgJMu2pMrqyIa67XlQtBDXqLMRxm2-L/s400/book1.gif)
Εκδόσεις: Μπουλντούμη, 2002
![Image and video hosting by TinyPic](http://i43.tinypic.com/a2rtbk.jpg)
Το εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Ασκέλι
(η φωτογραφία είναι από το βιβλίο)
Ετικέτες Άρις Αντάνης για Πόρο