Κίχλη

Image and video hosting by TinyPic

Image and video hosting by TinyPic

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

53 ~ Άρις Αντάνης: And I Lost Him Sooner

And that frail old man frοm Canada, the Greek
lately returned, his Poros birthplace to seek,
left a great emptiness in my heart
as he stood on the pier, come to see me depart.

And now, as the steamship sailed stately away
my eyes come to rest on that figure in grey,
with long coat and wide-brimmed fedora,
the once young silhouette in an old man's aura.

And there he remained on the quayside alone
the words for "goodbye" on his lips unknown,
motionless, as he stayed to watch me leave,
and I, in my turn, paused a long while to grieve.

And though my whole life I could never cry,
my eyes at our farewell were far from dry
and I ardently wished not to shed a tear
for sooner would I lose his fading form, so dear.

And I lost him sooner.

Άρις Αντάνης
μετάφραση: Marilyn Tate Adanis

The Maiden of the Isle
Εκδόσεις: Φενεός, 2013



(φωτ: K.)

Ετικέτες

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013

49 ~ Άρις Αντάνης: Τα μάτια που σώζουν

...Στον Πόρo έκανα βόλτες με μια ομπρέλα από τις 11 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα. Έψαχνα να βρω κανένα φίλο, αλλά μάταια. Μόνο ηλικιωμένοι, παιδιά και έφηβοι κυκλοφορούσαν. Το βράδυ αποζημιώθηκα όμως σε μια από τις γραφικές ταβερνούλες του Πόρου. Σαββατόβραδο αλλά δεν είχε κόσμο. Βλέπεις οι παραθεριστές, αφού αλώνισαν το νησί όλο το καλοκαίρι, τώρα, με τις πρώτες ψύχρες, μαζεύονται στα σπίτια τους στην Αθήνα κι αφήνουν τη μελαγχολία τους να καθρεφτίζεται στην ήρεμη θάλασσα, στο ηλιοβασίλεμα, που τώρα δεν αργεί πολύ, στις άδειες καρέκλες των καφενείων και της ταβέρνας και στα πρόσωπα των ντόπιων, που αν και βρίζουν όλο το καλοκαίρι επειδή δεν βρίσκουν ψάρι, καλό κρέας, καρέκλα να καθίσουν - όλα τα καλά για τους ξένους, λένε- τώρα ζωγραφίζουν στα μάτια τους την καβαφική απορία:
«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς… τουρίστες!...»

…Εκεί που κουβεντιάζαμε, ανοίγει η πόρτα της ταβέρνας και μπαίνει ένα ζευγαράκι… Κοίταξαν γύρω τους θέλοντας να διαλέξουν τραπέζι. Δυο παρέες όλες κι όλες και τελικά ήρθαν κι έκατσαν δίπλα μας. Και το πιο παράξενο:
«Σας περισσεύει μια καρέκλα; Μας ρώτησαν.
«Ευχαρίστως», η απάντησή μας.

Λες και δεν είχε άλλες καρέκλες. Λες και ήθελαν να γίνουμε όλοι μια παρέα. Λες και τους φόβιζε η μοναξιά, παρά το νεαρό της ηλικίας τους. Λες και στο ψιλόβροχο πρόβλεπαν καλχικά θα έλεγε κανείς, σαν να μη το ήξεραν, πως θα περάσουν τώρα αρκετοί μήνες χειμωνιάτικοι, ήρεμοι. Και ...κρύοι!...

Άρις Αντάνης

Στήλες άλατος
Εκδόσεις: Αναζήτηση, 1982



(φωτ: Y)

Ετικέτες

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

46 ~ Άρις Αντάνης: Το φεγγάρι στο νερό

Ήταν μια βραδιά όνειρο.
Αλλά ο Λέανδρος, σ’ αυτή τη φάση της... αποψινής ζωής του, δεν μπορούσε να την απολαύσει και να την χαρεί. Όταν ξανοίχτηκε αρκετά από το σπίτι της Χριστίνας, όπου είχαν συμβεί όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα γεγονότα, σταμάτησε το τρεχαλητό. Συνέχισε να περπατάει, όμως, ίσως από κεκτημένη ταχύτητα. Κάπου-κάπου σταματούσε, κοίταζε πίσω του, γύρω του τρομαγμένα, αφουγκραζόταν, διαπίστωνε ότι «δεν έτρεχε τίποτα» πια και συνέχιζε το περπάτημα. Η καρδιά του χτυπούσε σαν το χαλασμένο μοτέρ της βάρκας του Βαγγέλα, που ήθελε τρία τέταρτα να πάει Πόρο- Γαλατά. Και πώς ακουγότανε, θεούλη μου, μέσα στην ησυχία της νύχτας! Εκκωφαντικά, θα ‘λεγες.
(Όχι η βάρκα. Η καρδιά του…)

Έφτασε στο Γεφυράκι. Χμ! έτσι ένιωθε: Σαν αυτό το γεφυράκι που χωρίζει το νησί του Πόρου στα δύο. Έτσι ήταν η ψυχή του αυτή την ώρα. Ένα μικρό κανάλι που από τη μία πλευρά βρισκόταν η Σφαιρία, η οργανωμένη κοινωνία, το σχολείο, η εκκλησία, οι γονείς, οι νόμοι, η πειθαρχία, κι απ΄την άλλη η Καλαυρία, η άγρια ομορφιά, η ελευθερία, η αναρχία, η γλυκειά παρανομία. Από εδώ το «πρέπει» και από κεί το «φιλί». Κι αυτός στη μέση, να πρέπει να τα συντονίσει, να τα ενώσει, να τα συνδυάσει, να φροντίσει ώστε να συνυπάρξουν αρμονικά, το άπειρο μυαλό του με την ατίθαση καρδιά του. Δύσκολα πράγματα...


Στο κανάλι (φωτ: Υ.)

Γύρω του ησυχία. Απόλυτη ησυχία. Μια ησυχία που σε ξεκουφαίνει. Δεν τη θέλεις τόση ησυχία. Ειδικά όχι τώρα, όχι αυτή την ώρα, αυτή τη στιγμή. Ψυχή γύρω του. Ορίστε; Ψυχή; Όχι ακριβώς. Μέσα στο κανάλι κάτι κουνήθηκε. Τάραξε λίγο τα γαλήνια νερά. Που δεν έμοιαζαν καθόλου με τη φουρτουνιασμένη ψυχή του Λέανδρου. Τι ήταν; Ε! τι ήθελες να ήταν! Το τέρας του Λοχ-Νες; Καμία σαρδελίτσα θα ξύπνησε και έπαιξε λίγο στον αφρό. Εκεί που τόση ώρα καθρεφτιζόταν το φεγγάρι, αλλά ο Λέανδρος δεν το είχε προσέξει. Τώρα που κουνήθηκε λίγο το νερό, το είδε να λικνίζεται στους κύκλους που άφησε το ψαράκι.

Ο Λέανδρος τώρα κοιτάει το φεγγάρι, μέσα στο νερό, εκεί μπροστά του. Του φαίνεται πως γελάει. Ειρωνικά. Σαν να τον κοροϊδεύει. Αλλά και να τον αποσπά από όλα τα θέματα που τον βασάνιζαν, απόψε και πάντα. Κι η καρδιά του έχει ηρεμήσει αρκετά. Δεν χτυπάει πια τόσο έντονα, όσο πριν από λίγο. Το φεγγάρι όμως συνεχίζει το κοροϊδευτικό του λίκνισμα.

Άρις Αντάνης

Αγάπη
Εκδόσεις: Φενεός, 2010




Το φεγγάρι,  στο νερό της παραλίας του Αγίου Στεφάνου (φωτ: Y.)

Ολόκληρο το διήγημα "Το φεγγάρι στο νερό", από το βιβλίο "Αγάπη", στα σχόλια της ανάρτησης

Ετικέτες

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

44 ~ Άρις Αντάνης: Θα πάω πάλι στο νησί...

(Άλλος για Πόρο...)
..Η κυρά-Λένη όλη μέρα τραγουδάει.
Δεν το καταλαβαίνει ότι κλαίει...
(Μίλτος Σαχτούρης)

Θα πάω πάλι στο νησί, μετά από χρόνια...
Αμόλα κάβο και σαλτάρω σε παπόρι κάτασπρο.
Πρύμνα θα σταθώ για λίγο και, με το βλέμμα βυθισμένο
στου κυμάτου την αφρώδη, απ' την προπέλα, ανάδεψη,
θ' αναστενάξω σου το πρώτο ευχαριστήριο.

Θα πάω πάλι στο νησί, μετά από χρόνια...
Στην κουπαστή, δεξά προς πλώρα, θα σημαδέψω διάνα
με γυμνό οφθαλμό, ένα γλαρόνι απείθαρχο, να το υπνωτίσω,
για να σου στείλω, ραίνοντάς σε ολόκληρη,
με μύρα όλο αλμύρα, της ψυχής μου το αγαλλίασμα.

Θα πάω πάλι στο νησί, μετά από χρόνια...
Πλώρα-κοράκι πέτυχα την τέλεια έκταση -άλλο δεν πάει!-
των βραχιόνων μου, τα βράχια να αγκαλιάσω και το μπάτη,
τη θάλασσα και τον ορίζοντα κι' όλη την αύρα σου.
Αν δεν είσαι μέσα, δεν είσαι πουθενά. (Είσαι μέσα!)


(φωτ: Z.)

Θα πάω πάλι στο νησί, μετά από χρόνια...
Ζερβά στην άλλη κουπαστή θα ενώσω όλο τον κύκλο
του καραβίσιου μου Σταυρού και το σχήμα του θα πέμψω
προσευχή, να εξατμιστεί στα ύψη, καθώς σε μεταρσίωση
μεταμορφώνεται η γαλανή μου ευγνωμοσύνη.(Είσαι μέσα.)

Θα πάω στο νησάκι μου και πάλι, από χρόνια...
Με ασιγούρευτο καλά-καλά το παλαμάρι για τη μπίντα,
να 'μαι ορθός, μ' ένα σαλτάρισμα-έκπληξη, στο ντόκο
κι' εσύ βίρα και αλάργα, τώρα, καραβάκι ολόασπρο
και άφησέ με να ρωτήσω, μπας και την είδαν τάχατες.

[....]
Θα πάω τώρα στο νησάκι, για άλλη μια φορά...
Μετά από χρόνια. Κι' είναι του παραδόξου, κάθε φορά
που έρχεσαι 'σύ στη σκέψη μου, να τρέχω στο νησί μου!
Μα κι' αν θαρρείς, τόσες φορές πολλές δεν είναι, και χίλιες
δεν θ' αρκούσαν να ζυγίσουν της ψυχής την αναπόληση.

Τώρα, θα πάω πάλι στο νησί, μετά από χρόνια...
Μα αν δεν προκάνω τον καιρό κι αν χάσω το καράβι,
κι' αν δεν σαλπάρω για το πιο όμορφο νησί, ρόλο δεν παίζει.
Κι' αν είναι δα η πολλοστή φορά, μοιάζει σαν να 'ναι η πρώτη:
Γιατί ετούτη τη φορά τη σκάρωσα τραγούδι!...

Άρις Αντάνης

Θα πάω πάλι στο νησί
Εκδόσεις: Εντός, 2005




(φωτ: Y.)

Ετικέτες

Τετάρτη 8 Μαΐου 2013

40 ~ Άρις Αντάνης: Θαύματα

Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»

Κι άλλη μια φορά με είδες καθισμένο,
στη βάση μιας μαρμάρινης κολόνας ,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό της,
πέρα εκεί στα αρχαία ερείπια της Τροιζήνας.
«Τι κάνεις εδώ πέρα μοναχός;» με ξαναρώτησες.
«Αυτή η κολόνα μου μιλάει», σου απάντησα
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια κολόνα;»
«Αυτό μόνο εμένα αφορά και την κολόνα.»

Κι άλλοτε με ξανάβρες σ’ άβολο στασίδι
καθισμένο, με την πλάτη ακουμπισμένη
σ’ ένα τοίχο νοτερό, κάτω από μιαν εικόνα,
εκεί στης Παναγίτσας το λευκό ξωκλήσι.
«Τι κάνεις εδώ μέσα μοναχός;» απόρησες .
«Αυτή η εικόνα μου μιλάει.» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα μια εικόνα;»
«Αυτό εμένα μόνο αφορά και την εικόνα».

Σε κανένα δεν φανέρωσα ποτέ μου
τι μου ψέλλιζαν στο αφτί εκείνες τις φορές ,
το πεύκο, η αρχαία κολόνα κι η εικόνα,
μα από σένανε δεν θέλω άλλο να το κρύψω:
Τ ί π ο τ α ! Μου ξαναδώσανε όμως πίσω
όλη την ενέργεια, που ολόκληρο καιρό
μου είχαν αντλήσει, όσοι μου έλεγαν
μ’ επιμονή, πως θαύματα δεν γίνονται.[]

Άρις Αντάνης

Διάταξέ με
Εκδόσεις: Μπουλντούμη, 2002



Image and video hosting by TinyPic
Το εκκλησάκι της Παναγίτσας στο Ασκέλι
(η φωτογραφία είναι από το βιβλίο)


Ετικέτες

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
  • Powered by Blogger

    Εγγραφή σε
    Αναρτήσεις [Atom]